خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۲۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا ابد عاشق حسن توام از روز الستاز ازل تا به ابد عشق من و حسن تو هست
۲
اشک همچون می لعل از نظرم چیست روانشیشه دل اگر از سنگ جفایت بشکست
۳
گر مشرف نکنی گوشه مخمور فراقگوشه چشم فکن باری از آن نرگس مست
۴
نوشدار وی وصالی بچشان عاشق راتا نرفتست ز زخم اجلش کار ز دست
صفحهٔ ۱ از ۲