خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زبخت بد جگرم از جفای اوریش استبلای بخت بدم از جفای او بیش است
۲
چه طالع است ندانم چه بخت شور است اینگه گر جهان همه نوش است بخت من نیش است
۳
حریف من نشود هیچ مهربان هرگزهمیشه مونس من دلبری جفا کیش است
۴
اگر چه کوه غمی پیش کوهکن آمدهزار کوه بلا هر طرف مرا پیش است
صفحهٔ ۱ از ۲