خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۳۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شاهباز عشق سیری کرد بر بالا و پستهر دو عالم گشت و آخر بر سر مجنون نشست
۲
هرکه مهر سبز خطان در دل او شد عزیزتا نرست از خاک گورش سبزه از خواری نرست
۳
حق پرستی در سر و افسردگی در دل چه سودجان فدای گرمی پروانه آتش پرست
۴
رندی از شاه و گدا در کوی خوبان عیب نیستخوش بود افتادگی و نیستی از هر که هست
صفحهٔ ۱ از ۲