خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آنچه غم تو کرد اگر بازرسم به دیدنتفرق من است و پای تو دست من است و دامنت
۲
ای به فرشته سیرتی آیت رحمت و کرمبا همه کس وفا کنی این چه جفاست با منت
۳
سرو بلند همتی کی به تو میرسد کسیور برسد کجا رسد دست کسی به گردنت
۴
روشنی دو چشم ما خاک رهت شد از صفاسرمه چشم دوستان کوری چشم دشمنت
صفحهٔ ۱ از ۲