خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اگرچه خانه خرابی زباده ای ساقی استخراب جام شرابیم تا دمی باقی است
۲
ز شوق روی تو خورشید را اشعه نوربصد هزار زبان در حدیث مشتاقی است
۳
مرا نیاز درونی ز صدق دل با تستکه زهد ظاهر یاران طریق زراقی است
۴
ببر تو این دل زارم گر آدمی زادینه آدمی صفتی در فرشته اخلاقی است
صفحهٔ ۱ از ۲