خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۱۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سگ کوی تو که شب تا بسحر پیش من استمهربانیش ز بهر جگر ریش من است
۲
غیرتم با تو چنان است که با خویش بدمهرکه بیگانه زهمر تو بود خویش من است
۳
ازتو هر کو بشفاعت طلبد خون مرانیکخواه دل من نیست بداندیش من است
۴
تشنه لعل توام زهر من است آب حیاتهرچه پیش دگران نوش بود نیش من است
صفحهٔ ۱ از ۲