خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۲۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از عالم جان آنچه بما فیض رسان استحسن خوش و آواز خوش خوش نفسان است
۲
صید دل من زاهد و صوفی نتوانندسیمرغ من آزاده ز دام مگسان است
۳
بیدرد که از زخم محبت نشد آگهدرد دل عشاق چه داند که چه سان است
۴
عاشق طلبش چاشنی غم بود از دوستگر وصل هوس میکند از بوالهوسان است
صفحهٔ ۱ از ۲