خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۲۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
آن شمع که پروانه صفت بال و پرم سوختهرگاه که در خاطرم آید جگرم سوخت
۲
جز صورت او در نظرم هیچ نیایدکز یک نگه آن مه، دو جهان در نظرم سوخت
۳
از غیرت اغیار چراغ دل و جان مردکرد از رخ خود زنده و غیرت دگرم سوخت
۴
ای شمع شب افروز که ماندی ز نظر دورباز آی که بی روی تو آه سحرم سوخت
صفحهٔ ۱ از ۲