خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۲۶۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
امید خلق باقبال و دولت خویش استامید ما بغم و درد و حسرت خویش است
۲
اسیر محنت عشق از هوای راحت وصلاسیر نیست گرفتار محنت خویش است
۳
چه غم ز داغ محبت چو شمع عاشق راگرش ثبات قدم در مشقت خویش است
۴
دلی غمین نگذارد به بیش و کم ساقیغم او خورد که نه راضی بقسمت خویش است
صفحهٔ ۱ از ۲