خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۲۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بود از ازلم درد تو وین درد همان استعشقت ز ازل هرکه رقم کرد همان است
۲
هرچند بهار آمد و ایام خزان رفتعشاق ترا رنگ رخ زرد همان است
۳
آمد شب و آسوده خوابند جهانیفریاد و فغان سگ شبگرد همان است
۴
من زنده و تو سوخته یی مدعیان رابر آینه خاطر من گرد همان است
صفحهٔ ۱ از ۲