خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۲۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلا، خار ستم از پا برون خواهد شدن وقت استغمی کز دل نشد هرگز کنون خواهد شدن وقت است
۲
خزان غم ورق گرداند و بوی نوبهار آمدرخ زردم ز شادی لاله گون خواهد شدن وقت است
۳
گذشت آن خشکسان غم مریز ای دیده سیل خونکه آب چشم از شادی برون خواهد شدن وقت است
۴
بدین بخت نگون اهلی قیامت کم کن از گریهکه طاق آسمان زین غم نگون خواهد شدن وقت است
صفحهٔ ۱ از ۱