خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۲۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش نیست بی تو ساقی گر بزم خلد باقی استاز صحبت دو عالم مقصود روی ساقی است
۲
خاکم بباد دادی دامن فشاندی اماتا دامن قیامت گرد ملال باقی است
۳
صحبت خوش است با تو گر اتفاق افتدکوشش چه سود دارد چون دولت اتفاقی است
۴
لعل ترا چه نسبت با چشمه حیات استهرکس که این نیابد در عین بی مذاقی است
صفحهٔ ۱ از ۲