خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۱۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا کسی که به کوی تو بخت همدم اوستسفال درد سگان تو ساغر جم اوست
۲
دلم که در خم چوگان زلف تست چو گویشکسته شد همه عمر و هنوز در خم اوست
۳
به مرگ مدعی از درد، دل بسوخت مراهنوز خانه بختم سیه به ماتم اوست
۴
دلا تو چند چو پروانه لافی از آتشترا چه طاقت یک شعله ز آتش غم اوست
صفحهٔ ۱ از ۲