خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با یکدم وصلت غم عالم نتوان گفتصد ساله سخن باتو بیکدم نتوان گفت
۲
ما وصل نجوییم و غم هجر تو خواهیموز نازکی خوی تو این هم نتوان گفت
۳
با زخم تو خاموشم و زخمی دگرست اینکاحوال دل ریش بمرهم نتوان گفت
۴
بسیار دهان تو کم از ذره بود لیکدر روی نکویان سخن کم نتوان گفت
صفحهٔ ۱ از ۳