خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۱۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هوا خوش است و مرا بی رخ تو دل خوش نیستهوای خوش چکند هرکه خاطرش خوش نیست
۲
گل جمال تو شد تا چراغ بزم افروزچو لاله نیست دلی کز غمت در آتش نیست
۳
اگر پری طلبم چون تو آدمی نبوددر آدمی نگرم چون تو کس پریوش نیست
۴
بپوش بهر خدا زلف همچو ز نارتکه نیست هیچ مسلمان کزو مشوش نیست
صفحهٔ ۱ از ۲