خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرو بر خاک ره از رشک قد یار نشستجلوه قامت او دید ز رفتار نشست
۲
خاک در دیده آن رهرو بی صبر و ثباتکز ره کعبه بآزردگی خار نشست
۳
تا چو صورت تهی از جان نشود قالب مابفراغت نتوان پشت بدیوار نشست
۴
حسن یوسف همه را پرده ناموس دریدبس زلیخا صفتی بر سر بازار نشست
صفحهٔ ۱ از ۲