خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گفتی چمن بوقت گل ای همنفس خوش استوقت تو خوش که مرغ مرا با قفس خوش است
۲
بی روی دوست گشت گلستان چه فایدهگلبانگ مرغ و باد صبا یکنفس خوش است
۳
ای عندلیب هر که بود با گل است خوشصاحب نظر کسی است که با خار و خس خوش است
۴
حسرت خورم ز میوه نخل بلند یاردستم نمیرسد چکنم دسترس خوش است
صفحهٔ ۱ از ۲