خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۳۸۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مجاورم چو سگان بهر پارس در کویتفرشته را نگذارم که بگذرد سویت
۲
چه جای آنکه به بیگانه بینمت همدمکه جان خویش نخواهم که بشنود بویت
۳
بدود آه جهانی سیه کنم هر شبکه بر کسی نفتد پرتو مه رویت
۴
گشاد زلف تو صد دل بیک گره که گشودگره گشای دل ماست سنبل مویت
صفحهٔ ۱ از ۲