خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۴۰۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست کس، خورشید من، کو درد پرورد تو نیستدر زمین و آسمان یکذره بی درد تو نیست
۲
کار بیداران عشقت پاسبانی چون سگ استخواب راحت شیوه مستان شبگرد تو نیست
۳
نخل طوبی گرچه آب چشمه خورشید خورددر لطافت همچو سرو سایه پرورد تو نیست
۴
کی خوری می از کف من گر بجای باده همجان شیرین در قدح ریزم که در خورد تو نیست
صفحهٔ ۱ از ۲