خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۴۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوبان که نیش بر جگر ریش می‌زنندنوشی نمی‌دهند چرا نیش می‌زنند
۲
خار از دلم به زخم زبان کی برون شود؟بیهوده سوزنی به دل ریش می‌زنند
۳
در حیرتم که ماه‌وَشان از چراغِ حُسنآتش چرا به خرمن درویش می‌زنند
۴
ره بر بتان به عقل که بندد؟ که این سپاهاول به عقل مصلحت‌اندیش می‌زنند
صفحهٔ ۱ از ۲