خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۴۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرچند آهنین دل ما ناز بیش کردآهن ربای همت ما کار خویش کرد
۲
بسی شیرهای جان بهم آمیخت روزگارتا لعل یار شربت دلهای ریش کرد
۳
هر جانبی بقصد محبان کشید تیغاول مرا زمانه بد مهر پیش کرد
۴
خارم ز لب بجای رطب نوخطان دهندبخت سیاه نوش مرا جمله نیش کرد
صفحهٔ ۱ از ۲