خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۴۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هردل که جز خیال تو در وی مقام کردخلوتسرای خاص ترا وقف عام کرد
۲
تا خون خلق بر لب لعلت حلال شدآب حیات بر همه عالم حرام کرد
۳
از نوش وصل جان فلک سوختم زرشکآخر بزهر هجر عجب انتقام کرد
۴
مرغان این چمن همه آزاده خاطرندسودای سنبل تو مرا مرغ دام کرد
صفحهٔ ۱ از ۲