خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۴۵۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرکه مست تو نشد جام شرابش ندهندبخدا گر همه خضرست که آبش ندهند
۲
صورت خوب تو کز دیده ما پنهان استگنج حسن است نشان جز بخرابش ندهند
۳
وه که این سنگدلان صید جگر تشنه خودبکشند وز دم آبی به ثوابش ندهند
۴
سخن ناصح ما نیست بجز توبه ز عشقگر سخن این بود آن به که جوابش ندهند
صفحهٔ ۱ از ۲