خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۴۵۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زاهد، مرا که بیدل و دین آفریده اندعیبم چه میکنی که چنین آفریده اند
۲
روی تو بود قبله گه آسمانیانروزی که آسمان و زمین آفریده اند
۳
آه این چه قسمتست که هر محنتی که هستاز بهر عاشقان حزین آفریده اند
۴
هرگز زمهر چرخ ندیدیم غیر کینمهر سپهر را پی کین آفریده اند
صفحهٔ ۱ از ۲