خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۴۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فلک بدور تو طفلی که در وجود آوردکجا به مسجد و محراب سر فرود آورد
۲
کسی که قبله گهش آن دو طاق ابرو شدنهاد سر بزمین و ترا سجود آورد
۳
دلم که کرد ز سودای عقل جمله زیانزیان او همه از عشق رو بسود آورد
۴
تو شاه حسنی و مهمان عاشق درویشمرنج از آنکه می و نقل دیر و زود آورد
صفحهٔ ۱ از ۲