خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۴۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مشنو که بی تو ناله زارم هوس نماندپر شد جهان ز ناله مجال نفس نماند
۲
کس یک نظر ندید ترا کز تو چون گذشتاو را ز حسرت تو نظر باز پس نماند
۳
تا بر سمند ناز بخوبی بر آمدیدامن گرفتن تو مرا دسترس نماند
۴
آتش زدم به سینه که مرغ دل مرازین بیشتر تحمل قید قفس نماند
صفحهٔ ۱ از ۲