خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۴۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشباس که روزی گل امید برآیدروشن شود این ظلمت و خورشید برآید
۲
بی نور نماند شب تاریک کس آخرگر مه نبود صبر که ناهید برآید
۳
دولت ز در میکده جو زانکه بجامیدرویش بصد حشمت جمشید برآید
۴
گل یک دو سه روزیست بیا ساغر می گیرسرمست گلی باش که جاوید برآید
صفحهٔ ۱ از ۲