خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵۰۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو گلت شکفت از می عرق از کناره سرزدز مهت شفق برآمد ز شفق ستاره سرزد
۲
به تفرج از سرکو چو برآمدی خرامانمه نو به بام گردون ز پی نظاره سرزد
۳
بنما چو ماه عیدم ز کنار بام ابروکه کم از کنار بامی چو تو ماهپاره سرزد
۴
ز سرشک چشم مجنون گل حسرت و ندامتنه ز گل دمید تنها که ز سنگ خاره سرزد
صفحهٔ ۱ از ۲