خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر من از دورش به نوبت ساغر می می‌رسدنوبت ما یارب از دور فلک کی می‌رسد
۲
مرهمی تا کی رسد بر ریش دل از لعل اوحالیا زان غمزه‌ام زخم پیاپی می‌رسد
۳
عاشق لب‌تشنه را از ساقی دور فلکدیده پرخون می‌شود تا جرعه‌ای می می‌رسد
۴
در تحمل جان سخت من چو سنگ خاره استزین همه سختی که بر جان من از وی می‌رسد
صفحهٔ ۱ از ۲