خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشم به هجر تو گر وصل صد حضور آردکه این صفای دل افزاید آن غرور آرد
۲
درآ بصحبت مستان که شمع قامت توبیکقدم که نهد صد صفا و نور آرد
۳
بروزگار تو از صابری نشان نبودمگر که مادر گیتی دل صبور آرد
۴
کرا مجال؟ بنزدیکی توای خورشیدکه تاب دیدن خورشید هم زدور آرد؟
صفحهٔ ۱ از ۲