خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نصیب کوهکن از وصل دوست چون باشدکه سنگ تفرقه اش کوه بیستون باشد
۲
ننالم از تو گرم جای لطف قهر کنیکه بر من این ستم از بخت واژگون باشد
۳
کجا ز شوق وصالت سخن کنم با کسگرم نه سرزنش از تهمت جنون باشد
۴
مراد من بده و با رقیب هم منشینکه درد رشک ز نومیدی ام فزون باشد
صفحهٔ ۱ از ۲