خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر نه چاه دقنت عقل زره می فکندجان من یوسف دل را که به چه می فکند؟
۲
در دلم جذبه مهری عجب از خال تو بودکه به هر ره که رود سوی تو ره می فکند
۳
بر گرفتاری پروانه دلش می سوزدهرکه بر شمع جمال تو نگه می فکند
۴
تن بیمار من از ضعف چنان گشت که مورمیکشد گاه بخاک ره و گه می فکند
صفحهٔ ۱ از ۲