خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چشمه نوش نوخطان مهر گیابر آوردچشمه چشم عاشقان خار بلا بر آورد
۲
چند نهیم بر زمین روی نیاز بهر اوچند بر آسمان کسی دست دعا بر آورد
۳
گرچه ز نوگل رخش بوی وفا نمی دهدباشد از آب چشم ما رنگ وفا بر آورد
۴
گر بکشد ز غمزه ام غم نبود ز سر مراترسم از آنکه تیغ او سر بجفا بر آورد
صفحهٔ ۱ از ۲