خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در سجده خود آن مه صد آفتاب بیندیوسف کی این عزیزی هرگز بخواب بیند
۲
ما از صفای آن رخ حق بین شدیم و صوفیاین نکته در نیابد گر صد کتاب بیند
۳
من گرچه دل خرابم بر من چه التفاتشگنجی که از غم خود عالم خراب بیند
۴
دل از بهشت وصلش چون راحتی نیابداز دوزخ فراقش تا کی عذاب بیند
صفحهٔ ۱ از ۲