خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵۶۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرشک شادی وصل ارچه جان گداز آمدخوشم که دیگرم آبی بجوی باز آمد
۲
بکعبه هر که ز بهر سجود شد ز درتسری بسنگ زد آخر بعجز باز آمد
۳
اگر چه عشق نخست از مجاز میخیزدحقیقت همه عالم درین مجاز آمد
۴
چو با تو شمع بدعوی زبان کشد ترسمکه سر بباد دهد چون زبان دراز آمد
صفحهٔ ۱ از ۲