خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۵۹۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا من از مادر نزادم غم که زاینده شدتا نمیرم آتش دوزخ نخواهد زنده شد
۲
کی ببوی وصلت از باد هوا خواهد شکفتغنچه دل کز نهال زندگی بر کنده شد
۳
عیب من کرد آنکه حسنت پرده جانش دریدپیش یوسف مدعی از دست خود شرمنده شد
۴
تا نیفتد پرتو خورشید همت بر یکیسایه اش بر کس نخواهد چون هما فرخنده شد
صفحهٔ ۱ از ۲