خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۶۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
قاصد رسید و بوی خوشی باز میرسدوین بوی خوش زیار سرافراز میرسد
۲
ای از دو دیده دور چنان در دل منیکز لب گشودنت بمن آواز میرسد
۳
من زنده ام ببوی تو کز زلف عنبرینبوی خوشت ز هند به شیراز میرسد
۴
بازآ که گر تو باز نیایی ز اوج نازکی مرغ روح را بتو پرواز میرسد
صفحهٔ ۱ از ۲