خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۶۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل ز جور فلک بجان آمدبفلک بر نمی توان آمد
۲
تا حدیثت شنید عیسی دلبزمین باز از آسمان آمد
۳
هر کجا جرعه تو ریخت بخاکمرده را آب در دهان آمد
۴
زان دهان میرسم بکام آخراینم از غیب بر زبان آمد
صفحهٔ ۱ از ۲