خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۶۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر کشد گاهی عنان از ناز و میل ما کندتوسن نازش ز خوبی باز تندیها کند
۲
قطره یی از اشک خود در ساغرش خواهم فکندباشد این تخم محبت در دل او جا کند
۳
جلوه طاووس حسنش صید شاهان میکندمن که درویشم بسوی من کجا پروا کند
۴
با چنین حسن و ملاحت وه چه خوش میزیبدشگوشه چشمی که سوی ما باستغنا کند
صفحهٔ ۱ از ۲