خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۶۵۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیشکر قامت من آنکه دل من داردسبز تلخی است که شیرینی ازو می بارد
۲
تا چه برمیدهد آخر غم آن سرو که دلروزگاری است که این تخم بلا میکارد
۳
شکرین لعل لبش را سپه خط چو گرفتچون مگس عاشق مسکین پس سر میخارد
۴
آخر ای همنفسان کیست که از راه کرمخاری از پای من سوخته بیرون آرد
صفحهٔ ۱ از ۲