خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۶۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گرنه ابرو ترش آن غمزه خونریز کندبر لب لعل تو دندان همه کس تیز کند
۲
تا فلک دیدترا ز یوسف بگذاشتباغبان تربیت گلبن نو خیز کند
۳
نرگس مست نو گر رهزن مردم نشودبر من گوشه نشین فتنه که انگیز کند؟
۴
سخن تلخ به بیمار غمت لایق نیستمگرش خنده شیرین شکرآمیز کند
صفحهٔ ۱ از ۲