خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۶۶۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گهی که بر منت از مرحمت نظر باشدطپیدن دل ریشم زیاده تر باشد
۲
بصد نشاط رسم سوی تو چو باز آیمدلم طپان و لبم خشک و دیده تر باشد
۳
بحالتی ز لبت دیده ام شکر خندیکه تا قیامتم آن شیوه در نظر باشد
۴
ببوی زلف تو میرم که سازدم هشیارگهی که بر من بیخود ترا گذر باشد
صفحهٔ ۱ از ۲