خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۶۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سوار من که سرخصم خاک راهت بادهوای معر که داری خدا پناهت باد
۲
بدان دو آهوی شیر افکنی که هست ترانگه بهر که کنی کشته نگاهت باد
۳
چه حاجت است که تیغ توصیف شکن باشدشکست صد سپه از شهپر کلاهت باد
۴
چو آفتاب جهان دره پروری یا ربکه سایبان بقا سایه الهت باد
صفحهٔ ۱ از ۲