خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۶۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر آه کشم آن سگ کویم بسر آیدکز آه من سوخته بوی جگر آید
۲
از ضعف چنانم که اگر ناله کشد دلبیهوش شوم تا نفسی چند بر آید
۳
دایم برهت پیش صبا دیده گشایمباشد که دمی گردی از آن رهگذر آید
۴
از درد تو چون ناله کنم خلق بگریندهر ناله که از درد بود کار گر آید
صفحهٔ ۱ از ۲