خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۷۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ایخوش آنکس که چو گل مستی بیباک کندساغری درکشد و پیرهنی چاک کند
۲
برق حسن تو که بر لاله رخان آتش زدتاچه با خرمن مشتی خس و خاشاک کند
۳
آخر ای پادشه حسن نگویی که کسیتا بکی داد زند چند به سر خاک کند
۴
چند افتیم بپای همه چون نیست کسیکه بدامان کرم چهره ما پاک کند
صفحهٔ ۱ از ۲