خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۷۹۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر من از درد تو مردم هرگزت دردی مبادجان من گر خاک شد بر خاطرت گردی مباد
۲
میرم از درد و نپرسی وه چه بی دردیست اینکس چو من هرگز اسیر چون تو بی دردی مباد
۳
یارب ای سرو سهی عاشق شوی اما دلتمبتلای عشق چون خود ناز پروردی مباد
۴
هر دل افکاری که شد مست از بهار عشق توچون خزان بی اشک سرخ و چهره زردی مباد
صفحهٔ ۱ از ۲