خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۸۰۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوش آن که مست شوی تا بهانه برخیزدتو باشی و من و شرم از میانه برخیزد
۲
مکَن زخواب دو نرگس، چو بوسه می‌دزدمو گر نه فتنه‌ای از هر کرانه برخیزد
۳
نهال عشق نشاندم به دل چو دانستمکه رستخیز جهانم ز خانه برخیزد
۴
خوش آن حریف که گر مرغ بسملش سازندبه خاک افتد و خوش عاشقانه برخیزد
صفحهٔ ۱ از ۲