خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۸۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هرچند که چون شمع مرا سوخته‌ای بازشادم که چراغ دلم افروخته‌ای باز
۲
بگشا به من از روی کرم گوشه چشمیکز هردو جهان چشم مرا دوخته‌ای باز
۳
خندی به رخ مردم و سوزی دل عاشقاین شیوه شیرین ز که آموخته‌ای باز
۴
یارب تو چه شمعی که به تاثیر نگاهیدر سینه دل ریش مرا سوخته‌ای باز
صفحهٔ ۱ از ۲