خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۸۴۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
المنه لله که دگر مرغ خوش آوازقانون غزل کرد بمضراب زبان ساز
۲
چون لاله دلم چاک شد از باد بهاریوقت است که این داغ کهن تازه شود باز
۳
هرگز بزمین توسن بختش نرساندهرچند بدان میل کند سرو سرافراز
۴
آن حسن پریوش که تحمل نکند کوهدیوانه کند لا به کز آن پرده برانداز
صفحهٔ ۱ از ۲