خلوتی با اهلی شیرازی
شمارهٔ ۹۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون شیشه پرم از غم پیمان گسل خویشبگذار که خالی کنم از گریه دل خویش
۲
گر سوزش پروانه ز نزدیکی شمع استمن سوختم از دوری شمع چگل خویش
۳
داغ سگ کویت همه را خط غلامی استما نیز نهادیم برین خط سجل خویش
۴
حقا که برابر نکنم عیش دو عالمبا شادی گه گاه و غم متصل خویش
صفحهٔ ۱ از ۲